دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 The 12-Day Imposed War by the Zionist Regime against the Islamic Republic of Iran: Grounds for Formation, Course of Events, and Strategic Consequences جنگ تحمیلی ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران؛ زمینه‌های شکل‌گیری، فرایند وقوع و پیامدهای راهبردی 210945 FA دانیال رضاپور استادیار روابط بین الملل دانشگاه گیلان 0000-0001-7964-1377 Journal Article 2025 10 04 This study aims to analyze the contexts, processes, and consequences of the twelve-day military conflict initiated by the Zionist regime against the Islamic Republic of Iran in 2025. The present research seeks to examine the formation, evolution, and continuation of this event within an analytical framework, linking it to its domestic components, regional drivers, and international contexts. The main research question focuses on the following: What were the causes and consequences of the 12-day war waged by the Zionist regime against Iran? Based on a descriptive-analytical approach and utilizing qualitative methods, data were gathered from documentary, library, and credible online sources. The research hypothesis posits that the 12-day war was the result of a multi-level interaction between threats arising from the structure of the international system—including the diminished role of the US in the unipolar system, the emergence of new powers such as China and Russia, the formation of a new multipolar order, and the intensification of regional rivalries—and the internal political pressures within the Zionist regime and its security elites' perception of Iran's growing threat. In response, Iran's reaction was based on the strategy of "active deterrence," shaped by the perceptions of its elites, domestic considerations, and the level of regional support. The findings of the study indicate that although the Zionist regime attempted to use the war to strengthen its diplomatic position and manage internal challenges, the fluid dynamics of West Asia and Iran's active deterrence capability resulted in this war entailing a degree of failure . این پژوهش با هدف واکاوی زمینه‌ها، فرآیندها و پیامدهای درگیری نظامی دوازده‌روزه‌ای که در سال ۲۰۲۵ از سوی رژیم صهیونیستی علیه جمهوری اسلامی ایران آغاز شد، انجام پذیرفته است. مطالعه حاضر بر آن است تا چگونگی شکل‌گیری، تطور و تداوم این رخداد را در چارچوبی تحلیلی و در پیوند با مؤلفه‌های داخلی، محرک‌های منطقه‌ای و زمینه‌های بین‌المللی آن مورد بررسی قرار دهد. مسئله‌ی اصلی تحقیق بر این پرسش متمرکز است که: علل و پیامدهای جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران چه بوده است؟ بر پایه‌ی رویکرد توصیفی–تحلیلی و با بهره‌گیری از روش‌های کیفی، داده‌ها از منابع اسنادی، کتابخانه‌ای و تارنماهای معتبر گردآوری شده است. فرضیه‌ی پژوهش بیان می‌کند که جنگ ۱۲ روزه نتیجه‌ی برهم‌کنش چند سطحی میان تهدیدات برخاسته از ساختار نظام بین‌الملل ـ از جمله کاهش نقش آمریکا در نظام تک‌قطبی، ظهور قدرت‌های جدیدی چون چین و روسیه، شکل‌گیری نظم نوین چندقطبی و تشدید رقابت‌های منطقه‌ای ـ با فشارهای سیاسی داخلی رژیم صهیونیستی و برداشت نخبگان امنیتی آن از تهدید فزاینده ایران بوده است. در مقابل، واکنش ایران بر پایه‌ی راهبرد «بازدارندگی فعال» و با توجه به ادراک نخبگان، ملاحظات داخلی و سطح حمایت منطقه‌ای تنظیم گردید. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که گرچه رژیم صهیونیستی کوشید از جنگ برای تقویت موقعیت دیپلماتیک و مدیریت چالش‌های داخلی بهره گیرد، اما تحولات سیال غرب آسیا و توان بازدارندگی فعال ایران موجب شد این جنگ با درجاتی از ناکامی برای تل‌آویو همراه گردد.

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 Securitization of Tehran in London’s Political Sphere: A Critical Discourse Analysis of the UK Parliament’s 2025 Report امنیتی‌سازی تهران در سپهر سیاسی لندن؛ تحلیل گفتمان انتقادی گزارش 2025 پارلمان انگلیس 210946 FA حجت اله نوری ساری دانشگاه جامع امام حسین 0000-0003-0465-7096 Journal Article 2025 10 19 The 2025 report of the British Parliament’s Intelligence and Security Committee on Iran represents one of the most significant policy texts contributing to the construction of threat narratives against the Islamic Republic within Western security discourse. The central question of this study is how the report, through its use of security-oriented language and discursive strategies, securitizes Iran and legitimizes policies of sanctions, pressure, and alignment with the United States and the Israeli regime.<br /><br />The main objective of this article is to answer the question: “How does the UK Parliament’s report represent Iran as a multidimensional security threat?” The study employs Norman Fairclough’s model of Critical Discourse Analysis (CDA), which examines three interrelated dimensions: text, discursive practice, and social context.<br /><br />Findings indicate that, at the linguistic level, the report is characterized by the use of threat-laden vocabulary and prominent security labeling. At the discursive level, Iran is represented as a multifaceted threat—nuclear, cyber, terrorist, and regional. At the socio-ideological level, Britain’s policies toward Tehran are portrayed as a security imperative rather than a political choice.<br /><br />The results suggest that the report constitutes part of a broader process of Iran’s securitization by British authorities, which serves to consolidate Iran’s identity as a “threatening Other” and to shape London’s future policies toward containment and deterrence rather than engagement and cooperation. گزارش سال ۲۰۲۵ کمیته اطلاعات و امنیت پارلمان بریتانیا درباره ایران یکی از مهم‌ترین متون سیاستی در تهدیدنمایی از جمهوری اسلامی در گفتمان امنیتی غرب است. مسئله اصلی این است که چگونه این گزارش با به‌کارگیری زبان امنیتی و استراتژی‌های گفتمانی، ایران را موضوع امنیتی‌سازی قرار داده و به سیاست‌های تحریم، فشار و همسویی با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی مشروعیت می‌بخشد. در واقع هدف از این نوشتار پاسخ به این پرسش اصلی است که «چگونه گزارش پارلمان انگلیس، ایران را به‌مثابه یک تهدید چندوجهی امنیتی بازنمایی کرده است؟». روش تحقیق مبتنی بر تحلیل گفتمان انتقادی نورمن فرکلاف است که سه سطح متن، رویه گفتمانی و بافت اجتماعی را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در سطح زبانی، واژگان تهدیدآمیز و برچسب‌های امنیتی برجسته‌اند؛ در سطح گفتمانی، ایران به‌عنوان تهدیدی چندبعدی (هسته‌ای، سایبری، تروریستی، منطقه‌ای) معرفی می‌شود؛ و در سطح اجتماعی و ایدئولوژیک، سیاست‌های بریتانیا در قبال تهران به‌مثابه ضرورتی امنیتی و نه انتخابی سیاسی بازنمایی می‌شوند. نتایج بیانگر آن است که این متن بخشی از روند گسترده‌تر امنیتی‌سازی ایران توسط مقامات بریتانیا است که موجب تثبیت هویت ایران به‌عنوان «دیگریِ تهدیدگر» و در نتیجه سامان‌دهی آینده سیاست لندن بر مبنای مهار و بازدارندگی می‌شود، نه تعامل و همکاری.

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 Geopolitical realignment of Iran's borders in the new order of the South Caucasus بازآرایی ژئوپلیتیکی مرزهای ایران در نظم جدید قفقاز جنوبی 210947 FA ساجد بهرامی جاف پژوهشگر پسا دکتری جغرافیای سیاسی دانشگاه تربیت مدرس تهران 0000-0003-3616-9433 محسن جانپرور فردوسی مشهد Journal Article 2025 09 08 Recent geopolitical developments in the South Caucasus region, especially after the Second and Third Karabakh Wars, have had far-reaching consequences on the balance of power, regional alliances, and geopolitical relations among the main players in the region. In the meantime, the Islamic Republic of Iran has been directly affected by these developments due to its geographical proximity and shared strategic interests with the main players in the region. The increasing influence of Azerbaijan, Turkey, and the Zionist regime in regional power equations, along with increasing efforts to implement the Zangezur Corridor, has caused a change in the geopolitical order of the region and has confronted Iran's position with emerging challenges. The present study aims to analyze the geopolitical consequences of the Karabakh developments on Iran's strategic position in the South Caucasus and to explain the dimensions of its impact on the borders of Iran and the Republic of Azerbaijan. The research method is descriptive-analytical and based on an interpretive paradigm, in which data have been collected and analyzed through library studies and content analysis of specialized sources. The findings show that the developments in Karabakh have led to a redefinition of the geographical sources of power, especially in the security, transit, energy, and ethnic spheres. Relying on the support of Turkey and the Zionist regime, Azerbaijan has been able to enhance its position in geopolitical equations and marginalize Iran's position in regional projects. تحولات ژئوپلیتیکی اخیر در منطقه قفقاز جنوبی، به‌ویژه پس از جنگ‌های دوم و سوم قره‌باغ، پیامدهای گسترده‌ای بر توازن قدرت، اتحادهای منطقه‌ای و مناسبات ژئوپلیتیکی میان بازیگران اصلی این منطقه به همراه داشته است. در این میان، جمهوری اسلامی ایران به دلیل مجاورت جغرافیایی و اشتراک منافع راهبردی با بازیگران اصلی منطقه، از این تحولات به‌طور مستقیم متأثر شده است. افزایش نفوذ آذربایجان، ترکیه و رژیم صهیونیستی در معادلات قدرت منطقه‌ای، همراه با تلاش‌های فزاینده برای اجرایی شدن کریدور زنگزور، موجب تغییر در نظم ژئوپلیتیکی منطقه شده و جایگاه ایران را با چالش‌هایی نوظهور مواجه ساخته است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل ژئوپلیتیکی پیامدهای ناشی از تحولات قره‌باغ بر موقعیت راهبردی ایران در قفقاز جنوبی و تبیین ابعاد اثرگذار آن بر مرزهای ایران و جمهوری آذربایجان انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی - تحلیلی و مبتنی بر پارادایم تفسیری است که از طریق مطالعات کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای منابع تخصصی، داده‌ها گردآوری و تحلیل شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تحولات قره‌باغ به بازتعریف منابع جغرافیایی قدرت، به‌ویژه در حوزه‌های امنیتی، ترانزیتی، انرژی و قومی منجر شده است. آذربایجان با اتکا به حمایت ترکیه و رژیم صهیونیستی، توانسته است جایگاه خود را در معادلات ژئوپلیتیکی ارتقاء دهد و موقعیت ایران را در پروژه‌های منطقه‌ای به حاشیه براند. همچنین، نفوذ فزاینده بازیگران فرامنطقه‌ای نظیر آمریکا، اتحادیه اروپا و روسیه، موازنه قدرت را به زیان ایران تغییر داده است. در نتیجه، ایران برای حفظ موقعیت ژئوپلیتیکی خود در منطقه، نیازمند بازنگری اساسی در راهبردهای امنیتی، اقتصادی و دیپلماتیک خود است.

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 Examining Endogenous and Exogenous Factors in the National Security Strategy of the Islamic Republic of Iran, with an Emphasis on the Country’s Southeastern Borders (2015–2025) واکاوی عوامل درون‌زا و برون‌زا در راهبرد امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران با تأکید بر مرزهای جنوب شرقی کشور (2015–2025) 210948 FA احسان رهام دانشجوی دکترای علوم سیاسی ،گرایش مسایل ایران،دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مازندران، مازندران، ایران. 0009-0002-0694-9981 مرتضی علویان دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مازندران، مازندران، ایران. 0000-0001-8086-8149 حسین رفیع دانشیار دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه مازندران، مازندران، ایران. 0000-0002-5245-9046 Journal Article 2025 10 03 Between 2015 and 2025, Iran’s southeastern borders have faced a complex array of security threats, encompassing both internal and external factors. This study is qualitative and analytical in nature and employs a multi-level case study approach. By tracing the relevant processes, it seeks to map the evolution of security challenges and Iran’s strategic responses over the specified period. The central research question is: “What has been the national security strategy of the Islamic Republic of Iran in its southeastern border regions between 2015 and 2025, and which factors have influenced it?” The findings indicate that achieving sustainable security in southeastern Iran is only possible through an integrated strategy — one that simultaneously addresses the domestic roots of insecurity, such as poverty, ethno-religious discrimination, historical marginalization, and weak infrastructure, while also containing external threats, including instability in Afghanistan, the activities of terrorist groups, drug trafficking, and the interventions of regional powers. Within the framework of the Regional Security Complex Theory and the Copenhagen School, the research demonstrates that Iran’s national security strategy in this region has been a combination of “hard” measures (military and security operations) and “soft” approaches (developmental, social, and diplomatic initiatives). Ultimately, the study concludes that strengthening national security along Iran’s southeastern borders requires a participatory and data-driven approach — one that moves beyond the narrow securitization of issues and instead prioritizes the region’s socio-economic development and active regional cooperation. مرزهای جنوب‌شرقی ایران طی سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ با مجموعه‌ای از تهدیدات پیچیده‌ی امنیتی مواجه بوده است که از عوامل درون‌زای داخلی تا عوامل برون‌زای منطقه‌ای را در بر می‌گیرد. این پژوهش از نظر ماهیت و روش یک مطالعه‌ی کیفی و تحلیلی است که با رویکرد مطالعه‌ی موردی چندسطحی انجام شده است. تلاش شده است با ردیابی فرآیندها، سیر تحول چالش‌ها و واکنش‌های راهبردی ایران در بازه‌ی مورد نظر ترسیم شود. سؤال محوری این پژوهش این است که «راهبرد امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران در مرزهای جنوب‌شرقی طی سال‌های ۲۰۱۵–۲۰۲۵ چگونه بوده است؟ و چه عواملی بر آن تأثیر گذاشته است؟» یافته‌ها نشان می‌دهد که امنیت پایدار در جنوب‌شرق کشور تنها با اتخاذ راهبردی تلفیقی ممکن است؛ راهبردی که از یکسو به ریشه‌های داخلی ناامنی مانند فقر، تبعیض قومی‌مذهبی، محرومیت تاریخی و ضعف زیرساخت‌ها پرداخته و از سوی دیگر تهدیدات خارجی نظیر بی‌ثباتی افغانستان، تحرکات گروه‌های تروریستی، قاچاق مواد مخدر و مداخلات قدرت‌های منطقه‌ای را مهار کند. در چارچوب نظریه‌ی مجموعه امنیت منطقه‌ای و مکتب کپنهاگ، نشان داده‌ایم که راهبرد امنیت ملی ایران در این منطقه ترکیبی از اقدامات سخت‌افزارانه (نظامی و امنیتی) و نرم‌افزارانه (توسعه‌ای، اجتماعی و دیپلماتیک) بوده است. در نهایت، نتیجه‌گیری حاکی از آن است که تقویت امنیت ملی در مرزهای جنوب‌شرقی نیازمند رویکردی مشارکتی و داده‌محور است که ضمن کاهش امنیتی‌سازی صرف مسائل، به توسعه‌ی اقتصادی-اجتماعی منطقه و همکاری‌های فعال منطقه‌ای اولویت دهد.

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 Modeling Priority Terrorist Threats Against the National Security of the Islamic Republic of Iran based on GTD Database مدل‌سازی تهدیدات تروریستی اولویت‌دار علیه امنیت ملی جمهوری اسلامی ایران مبتنی بر داده‌های GTD 210949 FA یاسر خرمی دانشکده پیامبر اعظم ص 0000-0001-9318-0271 سیدمحمد جواد ناوندی شیراز دانشگاه امام صادق(ع) 0009-0008-2387-9130 Journal Article 2025 10 10 This study, with a data-driven approach and analysis and modeling of prioritized terrorist threats against the national security of the Islamic Republic of Iran, presents a quantitative picture of the landscape and patterns of domestic terrorist threats in Iran based on the Global Terrorism Database (GTD) using data related to terrorist incidents recorded in the 2012 version of this database for Iran during the period 1979-2011, combined with qualitative analysis to interpret patterns and relate them to theoretical foundations (such as hybrid threat and securitization).<br />With cluster analysis derived from the Girvan-Newman algorithm in the Gephi software to identify distinct operational patterns, a multi-indicator model for prioritizing threats based on six main indicators operationalized from the relevant data has been developed.<br />The results of the study showed 514 incidents with 2,183 martyred and 3,597 injuries during the period 1979-2011. The time trend shows a peak of activity in the 1980s and a relative increase and change like threats after 2001; Tehran, Sistan and Baluchestan, and Kurdistan provinces have been identified as the main foci, and the Mojahedin-e Khalq, Jaish al-Adl, and Democratic Party of Iran groups have had the most recorded attacks and have been responsible for approximately 35% of the unknown attacks. Bombings, explosions, and assassinations have been the dominant tactics, and military and law enforcement targets have been the main targets. In the cluster analysis, three main patterns were distinguished: East: ethno-sectarian; Capital: political-urban; West: ethno-military. این پژوهش با رویکردی داده‌محور و تحلیل و مدل‌سازی تهدیدات تروریستی اولویت‌دار علیه امنیت ملی ج.ا.ا، تصویری کمّی از چشم‌انداز و الگوهای تهدیدات تروریستی داخلی ایران مبتنی برپایگاه داده جهانی تروریسم (GTD) با استفاده از داده مربوط به رخدادهای تروریستی ثبت‌شده در نسخه سال 1401 این پایگاه برای ایران در بازه زمانی 1358 تا 1400 و در تلفیق با تحلیل کیفی برای تفسیر الگوها و ارتباط با مبانی نظری (مانند تهدید ترکیبی و امنیت‌سازی) ارائه می‌دهد. <br />با تحلیل خوشه‌بندی برگرفته از الگوریتم گیروان-نیومن درنرم‌افزار گفی برای شناسایی الگوهای عملیاتی متمایز، مدلی چندشاخصی برای اولویت‌بندی تهدیدات بر اساس شش شاخص اصلی عملیاتی شده از داده‌ی مربوطه توسعه یافته است. <br />نتایج پژوهش، 514 رخداد با 2183 شهید و 3597 زخمی را در بازه 1358-1400 نشان داد. روند زمانی، اوج فعالیت در دهه 1360 و افزایش نسبی و تغییر ماهیت تهدیدات پس ازسال 1380 را مشخص می‌نماید؛ استان‌های تهران، سیستان و بلوچستان و کردستان به عنوان کانون‌های اصلی شناسائی گردیده و گروهک‌های مجاهدین خلق، جیش‌العدل و حزب دموکرات ایران بیشترین حملات ثبت‌شده را داشته و عامل تقریباً 35% حملات ناشناس بوده است. بمب‌گذاری، انفجار و ترور، تاکتیک‌های غالب و اهداف نظامی و انتظامی، اهداف اصلی بوده‌اند. در تحلیل خوشه‌بندی سه الگوی اصلی شرق: قومی-فرقه‌ای؛ پایتخت: سیاسی-شهری؛ غرب: قومی-نظامی متمایز شد. یافته‌ها می‌تواند به عنوان مبنایی علمی برای سیاست‌گذاری امنیتی پیش‌نگر در چارچوب مقابله با تهدیدات ترکیبی مورد استفاده قرار گیرد.

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 The consequences of the Caspian Sea legal regime on Iran-Azerbaijan border interactions پیامدهای رژیم حقوقی دریای خزر در تعاملات مرزی ایران و آذربایجان 210950 FA جواد کیانی استادیار گروه مرزبانی دانشگاه علوم انتظامی امین هادی حیدری دانش آموخته کارشناسی ارشد علوم و فنون مرزبانی، دانشگاه جامع علوم انتظامی امین، تهران، ایران Journal Article 2025 10 28 **Background and Objective:** The legal regime of the Caspian Sea, with its ambiguities in border demarcation and legal framework, significantly impacts border interactions between Iran and Azerbaijan. The purpose of this study was to identify the consequences of the Caspian Sea legal regime on Iran-Azerbaijan border interactions.<br /><br />**Method:** This applied, qualitative research collected data through semi-structured interviews with border experts, naval personnel, and academics. Data analysis was conducted with the participation of some respondents and using MaxQDA software to comprehensively and systematically extract basic and organizing themes.<br /><br />**Findings:** Analysis of the interviews revealed 72 basic themes and 12 organizing themes related to the consequences of the Caspian Sea legal regime on maritime security, exploitation of shared resources, and security of the Iran-Azerbaijan maritime borders. These themes enabled a comprehensive and systematic analysis of the actual and potential effects of the legal regime.<br /><br />**Conclusion:** The Caspian Sea legal regime has extensive consequences for Iran-Azerbaijan border interactions, resulting in operational limitations, increased security risks, reduced investment, and complexities in regional cooperation. The findings indicate that the absence of a clear and binding legal framework perpetuates misunderstandings, reduces mutual trust, and constrains sustainable development of shared resources. Therefore, formulating coherent policies and operational mechanisms, clarifying maritime regulations, and enhancing coordination among relevant agencies are essential for strengthening maritime security, optimizing the exploitation of shared resources, and improving maritime border management. رژیم حقوقی دریای خزر، با ابهام در تعیین خطوط مرزی و چارچوب حقوقی، تأثیر قابل توجهی بر تعاملات مرزی ایران و آذربایجان دارد. هدف از تحقیق حاضر شناسایی پیامدهای رژیم حقوقی دریای خزر در تعاملات مرزی ایران و آذربایجان است. تحقیق حاضر از نظر هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت و نحوه گردآوری داده‌ها کیفی از نوع اکتشافی می‌باشد. داده‌ها از طریق مصاحبه نیمه‌ساختاریافته با خبرگان حوزه مسائل مرزی، دریای خزر و اساتید دانشگاهی جمع‌آوری شد. تحلیل داده‌ها با مشارکت برخی از مشارکت‌کنندگان و استفاده از نرم‌افزار MaxQDA انجام شد تا مضامین پایه و سازمان‌دهنده به‌صورت جامع و سیستماتیک استخراج شود. یافته‌ها به دست آمده از تحلیل مصاحبه‌ها، ۷۲ مضمون پایه و ۱۲ مضمون سازمان‌دهنده بود که مرتبط با پیامدهای رژیم حقوقی دریای خزر بر امنیت دریانوردی، بهره‌برداری از منابع مشترک و امنیت مرزهای دریایی ایران و آذربایجان بود. این مضامین امکان تحلیل جامع و سیستماتیک اثرات بالفعل و بالقوه رژیم حقوقی را فراهم ساختند. نتایج نشان دادکه رژیم حقوقی دریای خزر پیامدهای گسترده‌ای بر تعاملات مرزی ایران و آذربایجان دارد و محدودیت‌های عملیاتی، افزایش ریسک‌های امنیتی، کاهش سرمایه‌گذاری و ایجاد پیچیدگی در همکاری‌های منطقه‌ای را به دنبال داشته است. یافته‌ها نشان می‌دهد که نبود چارچوب حقوقی شفاف و الزام‌آور موجب تداوم سوءتفاهم‌ها، کاهش اعتماد دو جانبه و محدودیت در توسعه پایدار منابع مشترک شده است. بنابراین، تدوین سیاست‌ها و سازوکارهای عملیاتی منسجم، شفاف‌سازی مقررات دریایی و ارتقاء هماهنگی میان دستگاه‌های ذی‌ربط برای تقویت امنیت دریانوردی، بهره‌برداری بهینه از منابع مشترک و بهبود مدیریت مرزهای دریایی ضروری است.

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 Presentation of a comprehensive information security model in digital media based on blockchain technology (Case study: political digital media) ارائه مدل جامع امنیت اطلاعات در رسانه‌های دیجیتال مبتنی بر فناوری زنجیره بلوکی (مورد مطالعه: رسانه‌های دیجیتال سیاسی) 210951 FA فائزه فرهودی گروه مدیریت، دانشکده علوم اجتماعی، مدیریت و رسانه، دانشگاه ادیان و مذاهب، قم، ایران. 0000-0002-4025-1264 Journal Article 2025 09 13 The aim of this study was to develop a comprehensive information security model for political digital media based on blockchain technology. The research adopted a mixed-methods approach with an applied-developmental purpose. Data collection involved qualitative library research and quantitative fieldwork. The population consisted of 29 digital political media managers and 56 blockchain experts, totaling 85 participants selected through a census method. In the qualitative phase, components related to two variables were extracted using the Meta-synthesis algorithm. In the quantitative phase, expert opinions were collected through the Delphi method and questionnaires. Results revealed that the key indicators forming the final model are organized into four main dimensions: governance of political data in the digital environment, transparency and security of political data within blockchain, technological infrastructure for securing political data, and interactions and communications in digital political contexts. The highest-ranked indicators included information confidentiality, resistance to hacker attacks, security of political social networks, and user authentication. The study recommends developing organizational policies grounded in blockchain and information security, establishing a committee for information security and emerging technologies, and enhancing the expertise of human resources. هدف، ارائه مدل جامع امنیت اطلاعات در رسانه‌های دیجیتال سیاسی مبتنی بر زنجیره بلوکی بود. روش تحقیق ترکیبی و از نظر هدف، توسعه‌ای کاربردی بود. گرداوری اطلاعات در بخش کیفی، کتابخانه‌ای و در بخش کمی، میدانی بود. جامعه آماری، مدیران رسانه‌های دیجیتال سیاسی (29 نفر) و متخصصان زنجیره بلوکی (56 نفر) بود که در مجموع 85 نفر به روش کل شماری انتخاب شدند. در بخش کیفی، با استفاده از الگوریتم فراترکیب، مولفه‌های مربوط به دو متغیر استخراج شد. در بخش کمی با روش دلفی و پرسشنامه نظرات متخصصان دریافت شد. یافته ها حاکی از آن بود که شاخص‌های کلیدی پژوهش حاضر (که مدل نهایی برگرفته از آنها بود) در چهار بعد اصلی حاکمیت داده‌های سیاسی در فضای دیجیتال، شفافیت و امنیت داده‌های سیاسی در زنجیره بلوکی، زیرساخت‌های فناورانه برای امنیت داده های سیاسی و تعاملات و ارتباطات سیاسی دیجیتال، جای گرفته است. نتایج نشان داد، شاخص "محرمانگی اطلاعات"، "مقاومت در برابر نفوذ هکرها"، "امنیت شبکه های اجتماعی سیاسی" و "احراز هویت کاربران" بالاترین رتبه را کسب کردند. تدوین خط مشی سازمانی مبتنی بر زنجیره بلوکی و امنیت اطلاعات، تشکیل کمیته امنیت اطلاعات و فناوری های نوین، و ارتقای تخصص نیروی انسانی از پیشنهادات پژوهش حاضر است

دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 A Sociological Explanation of the Impact of Social Media Networks on the Formation of Urban Protest Movements: The Mediating Role of Online Social Capital تبیین جامعه‌شناختی تأثیر شبکه‌های اجتماعی مجازی بر شکل‌گیری جنبش‌های اعتراضی شهری با نقش میانجی سرمایه اجتماعی آنلاین 210952 FA محمد رضا حشمتی دکترای جامعه شناسی از دانشگاه کاشان 0009-0009-0588-0629 Journal Article 2025 10 10 The present study aims to provide a sociological explanation of the impact of social media platforms on the formation of urban protest movements, with a particular emphasis on the mediating role of online social capital. Drawing upon resource mobilization theory and social capital theory, this research was designed to elucidate how digital interactions within social networks can enhance the capacities for political and social mobilization. The study employed a descriptive-analytical approach based on a survey method. The statistical population comprised active users of social media platforms (Instagram, Telegram, and Twitter) residing in the metropolitan area of Tehran, from which 350 participants were selected using a non-probability purposive sampling technique. Data were collected through a researcher-developed questionnaire and analyzed using SPSS and SmartPLS software. The findings revealed that the use of social media platforms had a significant positive effect on individuals’ willingness to participate in urban protest movements (β=0.302, p<0.001). Additionally, online social capital played a significant mediating role in this relationship (β=0.512, p<0.001), and extensive use of these media considerably enhanced trust, network cohesion, and participatory norms among users (β=0.573, p<0.001). These results indicate that beyond their informational functions, online social capital plays a crucial role in organizing and reinforcing solidarity among protest actors. The study underscores the importance of multilayered analyses of digital interactions and recommends that policymakers develop media literacy programs and create civic dialogue platforms to better manage the unintended consequences of networked mobilization capacities. پژوهش حاضر با هدف تبیین جامعه‌شناختی تأثیر شبکه‌های اجتماعی مجازی بر شکل‌گیری جنبش‌های اعتراضی شهری با تأکید بر نقش میانجی سرمایه اجتماعی آنلاین انجام شده است. این مطالعه با اتکا بر نظریه بسیج منابع و نظریه سرمایه اجتماعی طراحی شد تا روشن سازد چگونه تعاملات دیجیتال در بستر شبکه‌های اجتماعی می‌تواند ظرفیت‌های بسیج سیاسی و اجتماعی را ارتقا دهد. روش تحقیق توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر رویکرد پیمایشی بود. جامعه آماری شامل کاربران فعال شبکه‌های اجتماعی (اینستاگرام، تلگرام و توییتر) ساکن کلان‌شهر تهران بود که از میان آنان ۳۵۰ نفر به روش غیراحتمالی هدفمند انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته گردآوری و با نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد استفاده از شبکه‌های اجتماعی مجازی تأثیر مثبت و معناداری بر تمایل به مشارکت در جنبش‌های اعتراضی شهری دارد (β=0.302, p<0.001). همچنین سرمایه اجتماعی آنلاین نقش میانجی معناداری در این رابطه ایفا می‌کند (β=0.512, p<0.001) و استفاده گسترده از این رسانه‌ها به‌طور قابل توجهی سطح اعتماد، انسجام و هنجارهای تعاملی را در میان کاربران افزایش می‌دهد (β=0.573, p<0.001). این نتایج بیانگر آن است که فراتر از کارکردهای اطلاع‌رسانی، سرمایه اجتماعی آنلاین نقشی کلیدی در سازماندهی و تقویت همبستگی میان کنشگران اعتراضی دارد. پژوهش حاضر ضمن تأکید بر اهمیت تحلیل چندلایه تعاملات دیجیتال، پیشنهاد می‌کند سیاست‌گذاران با توسعه برنامه‌های ارتقای سواد رسانه‌ای و ایجاد بسترهای گفت‌وگوی مدنی، آثار ناخواسته ظرفیت‌های بسیج شبکه‌ای را مدیریت کنند.