دانشگاه جامع امام حسین علیه السلام فصلنامه آفاق امنیت 2538-1857 19 71 2026 07 23 Securitization of Tehran in London’s Political Sphere: A Critical Discourse Analysis of the UK Parliament’s 2025 Report امنیتی‌سازی تهران در سپهر سیاسی لندن؛ تحلیل گفتمان انتقادی گزارش 2025 پارلمان انگلیس 210946 FA حجت اله نوری ساری دانشگاه جامع امام حسین 0000-0003-0465-7096 Journal Article 2025 10 19 The 2025 report of the British Parliament’s Intelligence and Security Committee on Iran represents one of the most significant policy texts contributing to the construction of threat narratives against the Islamic Republic within Western security discourse. The central question of this study is how the report, through its use of security-oriented language and discursive strategies, securitizes Iran and legitimizes policies of sanctions, pressure, and alignment with the United States and the Israeli regime.<br /><br />The main objective of this article is to answer the question: “How does the UK Parliament’s report represent Iran as a multidimensional security threat?” The study employs Norman Fairclough’s model of Critical Discourse Analysis (CDA), which examines three interrelated dimensions: text, discursive practice, and social context.<br /><br />Findings indicate that, at the linguistic level, the report is characterized by the use of threat-laden vocabulary and prominent security labeling. At the discursive level, Iran is represented as a multifaceted threat—nuclear, cyber, terrorist, and regional. At the socio-ideological level, Britain’s policies toward Tehran are portrayed as a security imperative rather than a political choice.<br /><br />The results suggest that the report constitutes part of a broader process of Iran’s securitization by British authorities, which serves to consolidate Iran’s identity as a “threatening Other” and to shape London’s future policies toward containment and deterrence rather than engagement and cooperation. گزارش سال ۲۰۲۵ کمیته اطلاعات و امنیت پارلمان بریتانیا درباره ایران یکی از مهم‌ترین متون سیاستی در تهدیدنمایی از جمهوری اسلامی در گفتمان امنیتی غرب است. مسئله اصلی این است که چگونه این گزارش با به‌کارگیری زبان امنیتی و استراتژی‌های گفتمانی، ایران را موضوع امنیتی‌سازی قرار داده و به سیاست‌های تحریم، فشار و همسویی با ایالات متحده و رژیم صهیونیستی مشروعیت می‌بخشد. در واقع هدف از این نوشتار پاسخ به این پرسش اصلی است که «چگونه گزارش پارلمان انگلیس، ایران را به‌مثابه یک تهدید چندوجهی امنیتی بازنمایی کرده است؟». روش تحقیق مبتنی بر تحلیل گفتمان انتقادی نورمن فرکلاف است که سه سطح متن، رویه گفتمانی و بافت اجتماعی را بررسی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در سطح زبانی، واژگان تهدیدآمیز و برچسب‌های امنیتی برجسته‌اند؛ در سطح گفتمانی، ایران به‌عنوان تهدیدی چندبعدی (هسته‌ای، سایبری، تروریستی، منطقه‌ای) معرفی می‌شود؛ و در سطح اجتماعی و ایدئولوژیک، سیاست‌های بریتانیا در قبال تهران به‌مثابه ضرورتی امنیتی و نه انتخابی سیاسی بازنمایی می‌شوند. نتایج بیانگر آن است که این متن بخشی از روند گسترده‌تر امنیتی‌سازی ایران توسط مقامات بریتانیا است که موجب تثبیت هویت ایران به‌عنوان «دیگریِ تهدیدگر» و در نتیجه سامان‌دهی آینده سیاست لندن بر مبنای مهار و بازدارندگی می‌شود، نه تعامل و همکاری.